دوستی عشق ج.دوستی یک اتفاق جدایی ی قانون

       خوشه ماه فرو ریخته در آب

             شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

                            شب و صحرا و گل و سنگ

                               همه دل داده به آوای شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی :

            از آین عشق حذر کن !

                          لحظه ای چند بر آین آب نظرکن

آب ، آینه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا ، که دلت با دگران است!

                     تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن!

       با تو گفتم ((حذر از عشق !؟ )) ندانم
                             سفر از یش تو ؟ هرگز نتوانم
                                                                  نتوانم !

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم

                                 تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم .....

               باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم
               تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

 حذر از عشق ندانم ، نتوانم!

          اشکی از شاخه فرو ریخت
                     مرغ شب ، ناله تلخی زد و بگریخت....

     اشک در چشم تو لرزید ، ماه بر عشق تو خندید

       یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم
           پای در دامن اندوه کشیدم

                                    نگسستم ، نه رمیدم .

       رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگرهم ،

                  نه کرفتن دگر از عشق آزرده خبر هم ،

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم ....

بی تو ، اما ، به چه حالی از آن کوچه گذشتم!!